Rozdział 6.

Otworzyłam jedno oko, potem drugie. Strasznie bolała mnie głowa. Byłam w miejscu, którego nie znałam. Wyglądał to na mały pokoik. Było wygodne łózko, dookoła pluszaki, na szafce nocnej stało ciepłe kakao. Pokój stylizowany w stylu Vintage cały różowy w kwiatki. Pachniało Fiołkami, różami i moimi ulubionymi niezapominajkami. Przypominają mi czasy gdy byłam mała...Ktoś o mnie dba. ale kto-różne myśl przechodziły mi przez głowę. Bałam się. Chciałam uciec lecz nie miałam siły. Nagle otworzyły się drzwi. Udawałam, że śpię. To był Olek. Otworzyłam już wyraźnie oczy tak żeby widział, że żyję.
-Czemu to zrobiłaś?-zapytał.
-To wszystko jest z trudne...
- Wiem, ze jesteśmy młodzi, ale....-nie dokończył.
-Ale????-ciągnęłam dalej.
-Ale... kochałbym to dziecko jakby było moje, bo...
-...Bo...-znowu chciałam usłyszeć zakończenie.
-...Bo, Cię kocham!- i się rozpłakał.
Uśmiech na mej twarzy się pojawił,  ale nie na długo.
-Ale teraz już za późno.-wykrztusił ocierając łzy.
-Dlaczego?! Dajmy sobie szansę. Od teraz będę walczyć!- powiedziałam optymistycznie.
- Nie ma dziecka. Straciłaś je.
Te słowa mnie dobiły. W sumie nie chciałam go, ale z dnia na dzień kochałam je coraz bardziej.
-Jesteśmy tylko my. Postaram się dbać o to co ciągle jest między nami.-dokończa Olek- tylko jeszcze Dawid. Kochasz go?
-Dawida już nie ma.-powiedziałam i odwróciłam głowę w inną stronę.
W małym lusterku widziałam jego uśmiech i słyszałam jak skrzypią zamykające się drzwi. Zasnęłam.
W tym samym czasie, gdy Olek kierował się do domu spotkał Dawida. Znali się.
-Zrujnowałeś dziewczynie życie!- zaczął olek.
-Sama się prosiła!-bronił się Dawid.
-To, że chodzisz z tą paczką blokersów to nie znaczy, że jesteś lepszy ode mnie.
-Nie prowadzę się z nimi! Jestem lepszy, bo to mnie woli Sandra.
-Chciałbyś!
 I zaczęła się bójka. Oboje wrócili poobijani od domu. I tak wyglądali lepiej ode mnie. Długo wracałam do zdrowia. Pomagała mi moja nauczycielka śpiewu, bo to właśnie ona mnie wyłowiła i jej zawdzięczam wszystko co się stało dobrego.
W końcu wróciłam do domu. U progu przywitała mnie mama:
-Wynoś się! Nie chcę tu takiej jak ty! Nie jesteś już moją córką! - krzyknęła. Nawet nie mogłam wyjaśnić. wiem, że ciężko było jej to wykrztusić, ale to zrobiła. Ole leżał w szpitalu, więc poszłam do Dawida. Napisaliśmy kilka piosenek, lecz nie było to już takie magiczne jak kiedyś. Wiem, że muszę wybrać. Tylko nie wiem kogo.
Musiałam wrócić do szkoły. ?Wszyscy mnie pocieszali, przez co czułam się jeszcze gorzej. Przecież miałam na sumieniu jeszcze nie narodzone dziecko. Moją małą kuleczkę, która nic nikomu nie zrobiła, a przypłaciła życiem za moją głupotę. Nie miałam się komu wyżalić, bo Ania w Londynie już od dawna, Olek zrezygnował by być ze mną, ale Dawid przyjął mnie do domu....
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziś bardzo spektakularnie ;D Mam nadzieję, że taka forma też Wam się podoba.  Pozdrawiam
@Gosiaczek1998 czyli domyślam się, że Gosię ;D Jeśli również chcesz być pozdrowiona\ny-napisz w komentarzu. Chcesz być informowana\ny? Napisz nick z twittera, link do facebooka lub adres e-mail.
I jak zawsze Pytania:
1) Co otrzyma Sandra od Ani z Londynu?
2) kogo przywiezie na wakacje?
3) Kogo wybierze Sandra?
4) Co się stanie z jej mamą?
Na te i inne pytania odpowie kolejna-może jutrzejsza-notka. Przepraszam,że długo nie pisałam, ale myślałam, że nikt mnie nie czyta ;D A tu proszę-  @Gosiaczek1998 - wierna czytelniczka ;D Jeśli to czytasz-Dziękuję Ci!!! ♥♥♥